ՓՆԹԻ ԿԵՂՏԱՐՅՈՒՆ ԲՈՇԱՆԵՐԸ

ՓՆԹԻ ԿԵՂՏԱՐՅՈՒՆ ԲՈՇԱՆԵՐԸ ՄԵԶ «ՄԻ ՕՐ ՊԵՏՔ ԵԿՈՂ» ՏԱԿԱՆՔԸ Բռնապետություն-օլիգարխիա-կռիշանոց.Որտեղ ենք մենք և դեպի ուր ենք գնում Սովետից հետո լիահույս էինք, որ հաստատ գնալու ենք ժողովրդավարության: Չէ որ սովետը պարտվել էր ոչ ժողովրդավար լինելու պատճառով, և մեր ապագան իհարկե միարժեքորեն անամպ ժողովրդավարությունը պետք է լիներ: Թե ոնց եկանք այս օրին, դա քննարկվել է հազարավոր անգամներ՝ չկրկնվեմ: Բայց լրջորեն չի քննարկվել, թե որտեղ ենք մենք հիմա, ինչ վիճակ է երկրում և ուր է այն տանում: Ըստ եղած արտաքին նշանների, իբր օլիգարխիա է: Բայց և յուրօրինակ: Բոլոր օլիգարխիկ երկրներում էլ օլիգարխիան քիչ առնչություն ունի պետական արտաքին հարցերի հետ: Նրան հետաքրքրում են հիմնականում ներքին կայուն այլանդակ դրվածքները, որ իր քսակն անվտանգ լինի և վիճակն էլ՝ հավերժական: Բայց, մյուս կողմից էլ, առանց արտաքին ապահովության պետություն չի կարող գոյություն ունենալ աշխարհում: Չնայած այս տարրական պահանջին, մեր օլիգարխիան, որը կլանել է ողջ իշխանությունը, իրենից բացարձակ է հեռացրել արտաքին որևէ ֆունկցիա: Այն միայն ու միայն գզվռտոցի մեջ է՝ իրար մեջ ու հանրության դեմ: Նախագահ-թագավորն է, որն իբր իրագործում է արտաքին ֆունկցիաները, բայց նա էլ, ներսում դիմանալու համար, պարտավոր է ևս օլիգարխ լինել ու հետ չմնալ մյուսներից՝ թե գզվռտոցի ու թե մեջ-մեջ անելու հարցերում: #գեհենի_առաքել #geheni_araqel #monte_studia #մոնթե_ստուդիա #Նիկոլ #Փաշինյան #ազգադավնիկոլ, http://geheniaraqel.com